รสชาติของความสุขที่หาไม่ได้จากขวดไหน
ยุคนี้ว่า "เล่นกีฬาเหนื่อย ๆ เสร็จแล้วดื่มอะไรแก้กระหาย" คำตอบคงหนีไม่พ้นน้ำเกลือแร่หลากสีในขวดพลาสติกแช่เย็นเจี๊ยบจากร้านสะดวกซื้อ
แต่สำหรับเด็กยุค 80s - 90s เครื่องดื่มระดับพรีเมียมที่ทรงพลังที่สุดหลังจากวิ่งเล่นจนเหงื่อท่วมตัว ไม่ได้อยู่ในขวดแบรนด์หรูที่ไหน แต่มันไหลมาจาก "ก๊อกน้ำประปา" ข้างสนามโรงเรียนนี่เอง
อึกเดียว... ฟื้นคืนชีพ!
ลองหลับตานึกย้อนไปในบ่ายวันนั้นดูนะ
เสียงระฆังหรือเสียงออดคาบสุดท้ายสิ้นสุดลง รองเท้าพละนันยางสีน้ำตาลคู่เก่ง (ที่หัวยางเริ่มขาดจนเห็นนิ้วเท้า) พาเราวิ่งลุยฝุ่นตลบลงสนามฟุตบอล ดวลแข้งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย หรือบางวันก็วิ่งไล่จับ วิ่งเปี้ยว เล่นซ่อนแอบ จนเหนื่อยหอบ แดดเปรี้ยงแค่ไหนก็ไม่เคยหยาดหวั่น
พอถึงจุดที่คอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออก แหล่งโอเอซิสเดียวที่เราพุ่งตัวเข้าใส่คือ แท่นน้ำดื่มสังกะสี หรือก๊อกน้ำหลังอาคารเรียน
วิธีกินมันสุดคลาสสิกมาก
ไม่มีหรอกแก้วน้ำ ยุคนั้นเราใช้สองมือประคองรองน้ำ หรือไม่ก็เอียงคอ 45 องศา เอาปากจ่อตรงหัวก๊อก แล้วบิดวาล์วให้น้ำพุ่งเข้าปากโดยตรง
อ่าาาา…
รสสัมผัสรสชาติ น้ำประปาที่ซึมผ่านท่อเหล็ก (บางวันมีกลิ่นคลอรีนจาง ๆ เป็นเอกลักษณ์) แต่ในวินาทีที่ความเย็นของมันสัมผัสโดนลิ้นและไหลลงคอ มันชื่นใจและทรงพลังยิ่งกว่าเครื่องดื่มเกลือแร่ยี่ห้อไหนในโลก
ความสุขแบบแบ่งปัน ดื่มเสร็จปุ๊บ ต้องเอามือวิดน้ำลูบหน้าลูบหัวสะบัดผมให้เปียกซกตามสไตล์ แล้วหันไปหัวเราะร่าเริงกับเพื่อน ๆ ที่ยืนต่อคิวรอคอยคิวถัดไป
โลกที่หมุนช้า และความสุขที่เรียบง่าย
พอมองย้อนกลับไปในวันนั้น ยุคที่เรายังไม่มีสมาร์ตโฟน ไม่มีโซเชียลมีเดียให้คอยเช็กยอดไลก์ ไม่มีเป้าหมายชีวิตที่ซับซ้อน สิ่งเดียวที่เราสนใจในวัยเด็กคือ "ปัจจุบันตรงหน้า"
เราใช้ชีวิตอยู่กับเสียงหัวเราะของเพื่อน ฝุ่นดินที่เปื้อนเข่า และสายน้ำเย็น ๆ จากก๊อกประปา เรามีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวได้อย่างง่ายดาย โดยไม่เคยตั้งคำถามเลยว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร วันพรุ่งนี้จะมีเรื่องเครียดแค่ไหน ขอแค่ตอนนี้ได้วิ่งให้สุดแรง แล้วได้ดื่มน้ำก๊อกเย็น ๆ สักอึก โลกทั้งใบก็สมบูรณ์แบบแล้ว
จริงอยู่ที่วันเวลาเหล่านั้นผ่านพ้นไปแล้ว และเราคงกลับไปกินน้ำก๊อกแบบเดิมไม่ได้อีก ทั้งด้วยเรื่องสุขอนามัยและวัยที่โตขึ้น (แก่) แต่ทุกครั้งที่เหนื่อยล้าจากโลกของผู้ใหญ่ การได้นึกถึงรสชาติของ "Sport Drink" จากก๊อกน้ำในวันวาน ก็ช่วยเติมพลังใจให้เรายิ้มได้เสมอ
ยังจำความรู้สึกตอนเอียงคอดื่มน้ำก๊อกหลังเล่นกีฬาเสร็จได้อยู่ไหม แต่เดี๋ยว “ใครเกิดทันกันบ้าง?”
