ความเร็วเป็นของคนอื่น ความสุขเป็นของเรา

เปิดหน้าฟีดแอปวิ่งทีไร หัวใจนักวิ่งสายชิวอย่างเราแทบจะวาย...

คนนั้นก็ New PB ได้สถิติใหม่ คนนี้ก็วิ่งโซน 2 แต่ความเร็วระดับปีศาจ Pace 4 สายตาเรามองตัวเลขของคนอื่น แล้วหันกลับมามองนาฬิกาตัวเองที่โชว์หราว่า Pace X อุบส์.. จากที่เคยวิ่งเสร็จแล้วอารมณ์ดี ความสุขกลับหดหายไปดื้อๆ แล้วแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ว่า "ทำไมเราวิ่งกากจังวะ?"

ถ้าเพื่อนๆ เคยเป็นแบบนั้น นั่นคือกำลังติดกับดักโซเชียล

วิ่งเพื่อ "แข่งกับตัวเอง" ไม่ใช่ "แข่งกับฟีด" 
การวิ่งที่แท้จริง มันคือหน้าต่างสะท้อนเรื่องราวของตัวเราเอง เส้นทางชีวิต ท้องเรื่อง และต้นทุนร่างกายของแต่ละคนไม่เคยเท่ากัน คนในฟีดเขาอาจจะซ้อมหนักสัปดาห์ละ 80 หรือเป็น 100 กิโลเมตร หรือเขาอาจจะเป็นอดีตนักกีฬาโรงเรียน

การเอา Pace ของตัวเองไปเปรียบเทียบกับหน้าจอของคนอื่น จึงเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมกับ "หัวใจ" ของเราที่สุด

ความสุขของการวิ่งไม่ได้วัดกันที่ว่าเรา "แซงใครได้บ้าง" แต่มันอยู่ตรงที่ว่า 
วันนี้เราได้พาตัวเองลุกออกจากที่นอนมาวิ่งหรือยัง? 
วิ่งแล้วรู้สึกว่าสมองโล่งขึ้นไหม? 
อาการปวดหลังบ่าไหล่ดีขึ้นบ้างหรือเปล่า? 

ความเร็วเป็นเพียงตัวเลขชั่วคราว แต่สุขภาพและพลังบวกที่เกิดขึ้นในใจต่างหากที่เป็นของเราจริงๆ

เลิกส่องฟีดคนอื่นแล้วหันมามีความสุขใน Pace ตัวเองกันดีกว่า หรือใครมีพิกัดร้านอร่อยหลังวิ่งเสร็จที่ทำให้นิพพานได้มากกว่าตัวเลข PB คอมเมนต์มาบอกกันหน่อยนะ

#ไปวิ่งกัน