เราจะมีเวลา ให้สิ่งทีาชอบเสมอ

คำว่า “ไม่มีเวลา” คือประโยคที่เรามักใช้เป็นข้ออ้างให้กับสิ่งที่เราไม่อยากทำ

และเวลาไม่เคยหายไปไหน เวลามีให้อย่างยุติธรรมสำหรับทุกคนเสมอ 24 ชม. เท่ากัน

“เราจะมีเวลาให้สิ่งที่รักและให้คุณค่าเสมอ”

ถ้าเราชอบดูซีรีส์ เราจะมีเวลาดูมันจนจบซีซั่นได้ในคืนเดียว

ถ้าคนเราชอบไถโซเชียล เราจะมีเวลาสะสมนาทีจนกลายเป็นหลายชั่วโมงต่อวันได้แบบไม่รู้ตัว

ถ้าคนเรา “ชอบวิ่ง”... เราจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถ “ผลิตเวลา” ขึ้นมาได้เองอย่างน่าอัศจรรย์

นักวิ่ง.. คือกลุ่มคนที่พิสูจน์ข้อเท็จจริงข้อนี้ได้ชัดเจนที่สุด

เราคือคนที่บอกว่างานยุ่งล้นมือ แต่กลับสามารถตื่นนอนตอนตีสี่เพื่อออกไปวิ่งเสพความเงียบก่อนที่เมืองจะตื่น

เราคือคนที่เลิกงานดึกดื่น ร่างกายล้าจากออฟฟิศ แต่ก็ยังพาตัวเองไปผูกเชือกรองเท้าวิ่งใต้แสงไฟสวนสาธารณะ หรือในหมู่บ้านตอนสองทุ่มสามทุ่มได้

ในสายตาของคนอื่น มันอาจดูเป็นเรื่องฝืนธรรมชาติ
แต่ในสายตาของคนที่รักการวิ่ง มันคือกระบวนการจัดลำดับความสำคัญของชีวิต

เราไม่ได้วิ่งเพราะเรา “ว่าง”... แต่เราวิ่งเพราะเรา “เคารพ” ในเป้าหมาย วินัย และความสุขของตัวเอง เราตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นในชีวิตออกไป เพื่อเหลือพื้นที่เวลาไว้ให้กับก้าวแต่ละก้าวบนเส้นทางวิ่ง

เราวิ่ง... เพื่อตามหาตัวตน

การเจียดเวลามาวิ่ง จึงไม่ใช่แค่การออกกำลังกาย
แต่มันคือการที่เรายอมสละเวลาอันวุ่นวายของโลกภายนอก เพื่อกลับมาอยู่กับตัวเอง คุยกับตัวเอง และฟื้นฟูจิตใจในสเปซที่ไม่มีใครมารบกวน

ดังนั้น ครั้งต่อไปหากเราเผลอบอกตัวเองว่า "ไม่มีเวลาวิ่งเลย"

บางที..มันอาจไม่ได้แปลว่าตารางงานเราแน่นจนขยับไม่ได้ แต่ลึกๆ แล้วมันอาจหมายความว่าเรากำลังละเลยความสุขของตัวเองไปหรือเปล่า

เพราะถ้าใจมันรักจริง... ไม่ว่าเข็มนาฬิกาจะหมุนไปทางไหน นักวิ่งอย่างเราก็พร้อมจะ “สร้างเวลา” เพื่อออกไปวิ่งเสมอได้เสมอ

#ไปวิ่งกัน #SometimesWeRunForPhotos 
#คนเราจะมีเวลาให้สิ่งที่ชอบเสมอ