วันแรกๆ ที่เราออกมาวิ่ง... เราอาจจะมองหาเพื่อนร่วมกลุ่มวิ่ง หรือมองหาความคึกคักในงานวิ่งเพื่อเป็นแรงผลักดัน
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ยิ่งระยะทางบนหน้าปัดนาฬิกาของเราเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะยิ่งพบความจริงข้อหนึ่งว่า สุดท้ายแล้ว บนเส้นทางสายนี้... มันคือพื้นที่ที่เราต้องก้าวเดินไป "คู่วิธีกายและใจของตัวเอง" เพียงลำพัง
ต่อให้รอบข้างจะมีคนวิ่งอยู่เป็นร้อยเป็นพัน หรือต่อให้เราจะมีเพื่อนร่วมทางเคียงข้างไป แต่ในความเป็นจริง วินาทีที่ลมหายใจเริ่มหอบถี่และกล้ามเนื้อเริ่มประท้วง... ไม่มีใครสามารถแบ่งเบาความเหนื่อยนั้นไปจากเราได้เลย
การวิ่ง จึงเป็นครูคนสำคัญที่ค่อยๆ สอนให้เราเรียนรู้ที่จะ "อยู่คนเดียวให้เป็น"
ในโลกยุคปัจจุบันที่เต็มไปด้วยเสียงแจ้งเตือนและกลุ่ม Line หรือ Social Media คอยดึงความสนใจตลอดเวลา การออกไปวิ่งกลายเป็นช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงในหนึ่งวัน ที่เราสามารถตัดขาดจากโลกภายนอกได้อย่างชอบธรรม
เมื่อเรา "ผูกเชือกรองเท้าแล้วก้าวขาออกไป" ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นอย่างเป็นจังหวะ และเสียงลมหายใจเข้าออกที่เป็นระบบ... เสียงของความคิดข้างในใจจะเริ่มดังขึ้น
"เราได้เรียนรู้ที่จะฟังตัวเอง" ในกิโลเมตรที่เหนื่อยที่สุด วันที่ใจบอกให้พอแต่ขายังอยากไปต่อ มันคือช่วงเวลาที่เราได้เจรจา ต่อรอง และทำความเข้าใจกับขีดจำกัดของตัวเองอย่างซื่อสัตย์
"เราได้เรียนรู้ที่จะโอบกอดความอ้างว้าง" การวิ่งยาวหลายชั่วโมงสอนให้เราไม่กลัวความเงียบ ไม่ต้องคอยหาใครมาเติมเต็มความเหงา แต่เราสามารถมีความสุขได้ง่ายๆ แค่เห็นต้นไม้ข้างทาง สูดอากาศบริสุทธิ์ หรือแค่ประคองจังหวะก้าวของตัวเองไปเรื่อยๆ
เปลี่ยน "ความโดดเดี่ยว" ให้กลายเป็น "ความเบาสบาย"
นักวิ่งหลายคนบอกว่า วันไหนที่ชีวิตเจอปัญหาถาโถม คิดงานไม่ออก หรือมีความเครียดรุมเร้า... การได้ออกไปวิ่งคนเดียวคือ "การรีเซ็ตสมองที่ดีที่สุด"
เพราะการวิ่งสอนให้เราตระหนักว่า ความโดดเดี่ยวไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด แต่มันคือ "พื้นที่ปลอดภัย" ที่เราได้กลับมาดูแลสภาพจิตใจของตัวเอง ชัยชนะในการวิ่งคนเดียวไม่ได้วัดกันที่ว่าเราวิ่งแซงใคร แต่อยู่ที่ว่าเราประคองจิตใจไม่ให้ยอมแพ้ต่อความขี้เกียจและเสียงบ่นในหัวของตัวเองได้สำเร็จในแต่ละวัน
เมื่อเรา "อยู่คนเดียวเป็น" บนถนนสายการวิ่ง... เราก็จะสามารถ "อยู่คนเดียวเป็น" ในชีวิตจริงได้อย่างมั่นคง
เราจะกลายเป็นคนที่ไม่หวั่นไหวกับคำวิจารณ์รอบข้าง ไม่เอาความสุขไปผูกไว้กับสายตาของใคร และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งขึ้น
วางความวุ่นวายลงก่อน แล้ววันต่อไป ค่อยลองออกไปทำความรู้จักกับตัวเองให้ชัดเจนขึ้นอีกนิดในเส้นทางสายเดิม
ไปกันครับ... ผูกเชือกรองเท้า แล้วออก "ไปวิ่งกัน"
